GBP/USD - wykres D1 - 18/03/2009

Wykres pary brytyjskiego funta oraz amerykańskiego dolara stanowi wręcz podręcznikowy przykład długoterminowej tendencji spadkowej. Średnie ruchome, zarówno średnioterminowa EMA 55, jak i krótkoterminowe EMA 13 oraz EMA 21 od sierpnia ubiegłego roku podążają w silnym trendzie spadkowym, a średnie obejmujące swym badaniem krótszy okres przebiegają poniżej średnich o dłuższym terminie tj. EMA 13 znajduje się poniżej EMA 21, a obie rysują się poniżej EMA 55. O silne trendu spadkowego świadczy również układ lokalnych szczytów oraz dołków cenowych, które w kolejnych miesiącach prezentują się na coraz niższych poziomach, potwierdzając pełną dominację podaży na rynku. Krótkoterminowe poziomy wsparcia były w stanie jedynie chwilowo zatrzymać aktywność strony podażowej, jednak w kolejnych okresach były przełamywane. Ponadto, po wybiciu poniżej wsparcia, jak to miało miejsce przykładowo przy 1.74 oraz przy 1.54, presja podażowa schodziła na niższe poziomy, tworząc w miejscu przełamanych wsparć poziom oporu. W ostatnich kilku miesiącach rynek w dalszym ciągu kieruje się w dół, jednak skala deprecjacji funta nie jest już tak znaczna jak w miesiącach letnich oraz jesiennych 2008 roku. Może to świadczyć o tym, iż presja podażowa zaczyna wyczerpywać się, a na rynku dojdzie do stabilizacji na obecnych poziomach cenowych. Jeżeli w kolejnych tygodniach miałby spełnić się ten scenariusz, okolice wsparcia przy 1.35- 1.36 nie powinny być testowane po raz kolejny. Jeżeli by to tego jednak doszło, znacznie wzrosłoby prawdopodobieństwo dalszych spadków na GBP/USD, a na rynku mogliby pojawić się inwestorzy liczący na uformowanie się trójkąta zniżkującego o potencjalnym zasięgu zniżki około 1100 punktów. Jednakże, jeżeli następne tygodnie nie dostarczą na rynek kolejnych porcji negatywnych informacji z brytyjskiej gospodarki, bardziej skłaniałbym się do realizacji scenariusza zawężenia zakresu wahań oraz pewnej stabilizacji w okolicach 1.37 – 1.41.